چه روزها نوازش می کرد، مرا

چه روزهایی تا مدرسه میبرد، مرا

چه روزهایی می خواند از دلش برایم

چه روزهایی تا صبح به پایم می نشست

چه روزهایی می نواخت با ساز دلش ،برایم

چه روزها می خواند خاطراتش را برایم

چه روزها با شوقش  آموزش می داد ،رسم زندگی مرا

چه صبح ها می خواند تا بخوانم نمازم را

چه شب ها بود تا صبح بیدار بود ، می خواندنماز شب

چه شبها بود داستان زندگی میگفت برایم

چه شب و روز ها می فهمید احساس مرا

ولی افسوس خدایم مرا لایق داشتنش  ندانست

ومن ویران شدم.

پرده نفس می کشید.

دیوار قیر اندود!

از میان برخیز.

پایان تلخ صداهای هوش ربا!

فرو ریز.

لذت خوابم می فشارد.

فراموشی می بارد.

پرده نفس می کشد:

شکوفه ی خوابم می پزمرد.

تا دوزخ ها بشکافند،

تا سایه ها بی پایان شوند،

تا نگاهم رها گردد،

در هم شکن بی جنبشی ات را

و از مرز هستی من بگذر

سیاه سرد بی تپش گنگ!

(سهراب سپهری)

نمی توانم، تو را فاموش کنم

نمی توانم، تو را نخوانم

نمی توانم، به تو دلبسته نباشم

نمی توانم، دلم را تهی از  تو کنم

نمی توانم، بدون تو زندگی کنم

نمی توانم ،که تو نخواهم

نمی توانم، جانم نثار محبتت نکنم

نمی توانم، دوستت نداشته باشم

نمی توانم، چشمانت را فراموش کنم

نمی توانم، صدای دل انگیزت را از یاد ببرم

نمی توانم .......

نمی توانم............

نمی توانم............................

می دانی که نمی توانم ،زره از تو را با تمام دنیا عوض کنم

چون دوستت دارم

ای عشق،  دلم من را برای خود کرد

پس مرا هم مال خود کن